Trauma kan samenhangen met ingrijpende gebeurtenissen, maar ook met het herhaaldelijk missen van liefde, erkenning, veiligheid en geborgenheid in de kindertijd. Tijdens deze getuigenis vertelt iemand die het behandelprogramma Fura volgt hoe dit gemis vandaag nog doorwerkt in het kijken naar en omgaan met zichzelf.
Centraal staat de innerlijke criticus: de strenge stem die zegt dat je niet goed genoeg bent, je niet mag laten zien en beter geen ruimte inneemt. Zingen en dansen geven juist het gevoel te leven. Met een zelfgeschreven lied zet de verteller daarom een persoonlijke stap: zich laten horen, ondanks die kritische stem.
Een verhaal over trauma, bestaansrecht en herstel, en de zoektocht naar de overtuiging: ‘Ik mag er zijn.’
