Week van de vrijwilliger – Anny begeleidt bewoners in hun laatste levensfase

Tijdens de week van de vrijwilliger zetten we bij de Alexianen Zorggroep Tienen graag onze vrijwilligers in de kijker. Eén van hen is Anny Verlinden. Na haar pensioen besloot ze zich in te zetten voor bewoners in hun laatste levensfase in WZC Huize Nazareth en Hospice De Klaproos. Ze geeft hen iets wat in de zorg vaak het kostbaarst is: tijd.

Met pensioen, maar nog steeds actief

Anny ging in mei 2025 met pensioen na een lange loopbaan bij Sint-Kamillus, waar ze werkte als patiëntenbegeleider. “Mentaal was ik er niet klaar voor om met pensioen te gaan, maar op fysiek vlak kwam mijn pensioen wel als geroepen. Ik ben blij dat ik nu meer tijd heb om te reizen en te ontdekken, maar het menselijk contact ging ik wel missen. Wat ik niet mis, zijn al die vergaderingen en administratie,” vertelt ze met een glimlach. “Maar het warme gevoel dat je iets hebt kunnen betekenen voor iemand, dat is het waar het om draait.”

Dat gevoel wilde Anny blijven ervaren. Daarom ging ze op zoek naar vrijwilligerswerk. “Ik wist al langer dat palliatieve zorg mij lag; daarom ben ik daar bewust naar op zoek gegaan. Zo kwam ik te weten dat er hier in WZC Huize Nazareth een hospice is. Ik werd meteen met open armen ontvangen,” vertelt Anny.

Kleine momenten die veel betekenen

Vandaag komt Anny wekelijks een halve dag naar Hospice De Klaproos in WZC Huize Nazareth. Daar begeleidt ze bewoners in hun laatste levensfase. Soms gaat ze in gesprek, soms is ze gewoon aanwezig in stilte.

“Vorige week zat ik bij een bewoonster in de hospice. Ze had het moeilijk en ik vroeg of ik beter weg zou gaan. Maar ze pakte mijn hand en zei: ‘Blijf bij mij.’ Ze hoort graag operette, dus ik heb muziek opgezet op mijn speaker. We hebben gewoon hand in hand gezeten.”

Volgens Anny zijn dat precies de momenten waar zorgverleners niet altijd tijd voor hebben. “In de zorg is de werkdruk hoog en er is overal een personeelstekort. Medewerkers doen hun uiterste best, maar door de hoge werkdruk hebben ze niet altijd de tijd om een paar uur rustig bij iemand te zitten. Zelf had ik daar ook niet de tijd voor als medewerker. Als vrijwilliger kan ik dat wel. En dat maakt het zo mooi en waardevol.”

Gesprekken die nooit oppervlakkig zijn

In de hospice ontstaan vaak bijzondere gesprekken. “Mensen hebben soms heel heldere momenten. Dan praten we over hun leven, over hoe ze terugkijken, over de dood. Over geloof of net niet. Dat zijn existentiële vragen. Die gesprekken zijn nooit oppervlakkig. Ik vind dat heel bijzonder.”

Soms is stilte even belangrijk. “Je moet ook durven stil zijn. Of muziek opzetten waarvan iemand houdt. Jazz, operette… Dat lijkt klein, maar voor hen betekent dat veel.”

“Veel mensen schrikken als ik vertel wat ik doe”

Wanneer Anny vertelt dat ze vrijwilligerswerk doet bij palliatieve bewoners, reageren mensen vaak verrast. “Veel mensen zeggen: ‘Dat zou ik niet kunnen, hoor.’ Blijkbaar hebben veel mensen schrik van de dood. Dat heb ik nooit zo ervaren.”

“Je kan de dood niet ontvluchten. We zijn allemaal sterfelijk. Dat besef maakt dat ik er net wil zijn voor iemand in die laatste fase. Zelf geloof ik niet in leven na de dood; ik denk dat het hierna gedaan is.”

“Dat betekent niet dat ik er zelf geen schrik voor heb. Ik ben ook bang om ooit te moeten sterven. Ik zou het verschrikkelijk vinden als ik alleen zou moeten gaan. Net daarom vind ik het belangrijk om mensen te begeleiden die anders alleen zouden sterven. Ik hoop dat, als mijn tijd ooit komt, er ook iemand mijn hand vasthoudt.”

Eigen ervaring

Die betrokkenheid komt ook voort uit haar eigen ervaringen. Toen Anny 24 jaar was, verloor ze haar vader. “Dat was de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met de dood. Ik was zwanger toen we hoorden dat papa leukemie had. Ik wist dat hij mijn dochter niet ging zien opgroeien, maar ik heb hem gezegd dat hij moest volhouden tot ze geboren was. Ik wilde absoluut dat hij mijn dochter nog in zijn armen kon houden. Dat is gelukt en die foto zal ik voor altijd koesteren. Op dat moment voelde ik dat ik hem ging kunnen loslaten.”

“Ik ben heel de tijd bij hem geweest op zijn sterfbed en ik ben dankbaar dat ik dat heb kunnen doen voor hem. Toen hij stierf, heb ik hem vastgepakt en zelfs proficiat gewenst dat hij had kunnen loslaten. Voor mij was dat belangrijk: weten dat hij niet alleen moest gaan.”

“Jaren later was ik er ook voor mijn mama toen zij stierf. Ik vind het heel waardevol dat ik er was voor hen allebei.”

Kleine gebaren, grote betekenis

Voor Anny zijn het vaak de kleine momenten die het verschil maken. “Bewoners zeggen soms: ‘Bedankt dat je er bent.’ Dat raakt mij. Ik doe geen grootse dingen. Maar voor hen zijn die kleine dingen groot.”

Zelf haalt ze er ook veel voldoening uit. “Zelfs op dagen dat ik pijn heb door mijn fibromyalgie, kom ik toch. Want wie weet, is iemand er volgende week niet meer.”

“Omdat ik er een halve dag per week ben, kan ik de medewerkers op dat moment wat ontlasten. Zij weten dat ik er ben, dus zij hoeven niet te komen kijken en kunnen zich op andere bewoners focussen. Ik merk dat dat helpt en dat ik daardoor bijdraag.”

Ook vrijwilliger worden?

Vrijwilligers zoals Anny maken elke dag een verschil in onze zorggroep. Niet alleen in de hospice, maar op heel veel manieren: een gesprek met een bewoner, een wandeling, ondersteuning bij activiteiten, als chauffeur of hulp in de cafetaria, …

Wil jij ook iets betekenen voor anderen? Bij Alexianen Zorggroep Tienen zijn vrijwilligers altijd welkom. Je kan je talenten inzetten op een manier die bij jou past.

Ontdek de mogelijkheden op alexianentienen.be/vacatures of neem contact op via vrijwilliger@azt.evara.be.