Getuigenis:
'Je bent echt niet alleen'

Het waren koude maanden, de vrieskoude plakte aan mijn lichaam. In mijn hoofd was er enkel een
kille leegte en plaats voor eten. Ik raasde maar door, van mijn stage naar de les, steeds met dezelfde
glimlach. Alles ging toch goed met mij? Niemand durfde me nog wat te vragen, ik ketste al jaren
mensen van me af. Waarmee bemoeiden ze zich? Met mij ging alles goed, dat ze maar in hun eigen tuin
keken. Ik had al veel gehoord over de ziekt met de kleine a…( ik kan deze verschrikkelijke naam niet
uitspreken, ik krijg er rillingen van). Ik las erover, ik hoorde erover in de lessen. Ik noteerde alles
netjes, zonder enige emotie of betrokkenheid. Het enige wat me raakte waren de trucjes die ik nog niet
kende. Het duurde niet lang of zij werden ook ingeburgerd in mijn leven. Ik was altijd goed
gehumeurd, nooit moe, ijverig op school en in sporten, een koele kikker. Vrienden had ik ook maar ik
liet ze niet toe in mijn geheime wereld. Daar was toch niks mis mee, iedereen heeft toch zijn eigen
geheime tuin?

Ik leefde op automatische piloot, ik leefde niet, ik werd geleefd. Ik werd steeds overrompeld door het
gevoel alleen te zijn, de wereld niet aan te kunnen, dood te willen gaan. Ik was bang voor het leven, ook
al liep ik altijd vrolijk rond. Ik leefde alleen met mijn verdriet, maar toegeven dat het niet ging, dat kon
ik niet. Ik was sterk en zou alles aankunnen. Het was trouwens allemaal niet zo erg… Waar maakte ik
me druk over? Ik verdronk steeds dieper in mijn eigen wereld. Ik leefde op drijfzand en hapte met
moeite naar adem, lucht en leven. Ik kon niet meer, ik was op. Aan mezelf toegeven dat ik een
eetstoornis had, kon ik niet. Het duurde nog maanden, ook tijdens mijn opname, eer ik mezelf ervan
kon overtuigen dat dit geen zwakke aanstellerij was maar dat ik echt hulp nodig had.

Ik begon ambulant bij een diëtiste, maar hoewel ik eerlijk was, ging ik geen stap vooruit. Ik kon
gewoon niet normaal eten, dat ging niet. Dagen, nachten zat ik te piekeren over eten. Ik probeerde
alles te plannen, alles in de hand te hebben. Zondagavond wist ik precies wat er op mijn menu stond,
kwam er een onverwachtheid, dan werd ik gek in mijn hoofd. Eten beheerste mijn leven en ik zag
helemaal niet in dat ik veel te mager was. Niemand zei ook wat, uit angst, besef ik nu. Ik trappelde ter
plaatse met mijn gewicht en het werd steeds erger in mijn hoofd. Ik kon enkel huilen. Tranen van
angst en ongeluk. Ze kwamen zomaar, dat was het enige dat ik nog kon doen, maar steeds als niemand
me zag want ik was sterk! Met een duwtje van mijn diëtiste waagde ik die grote stap naar het
onbekende: een opname in Tienen.

Ik bleef eerst één week, dan 4 weken, uiteindelijk 6 maanden. Een half jaar werken aan jezelf. Even
aanmeren in Tienen om nadien beter te kunnen varen op de grote oceaan. Het was een eiland, eerst zo
onbekend, nadien zo vertrouwd, zo moeilijk om weer los te laten. Het waren niet de gemakkelijkste
maanden, maar opgeven, vluchten om dan weer te vallen dat wilde ik niet. Ik leerde veel over mezelf,
mijn gezin, mijn omgang met anderen. Stapje voor stapje ging ik vooruit en werd ik minder strak en
streng. Samen met de steun van de groep, het team, mijn vrienden leerde ik mezelf te zijn, te genieten
van al dat moois dat het leven te bieden heeft, een plaatsje te nemen. Mijn opgejaagd gevoel liet ik
achterwege en ik ervaarde innerlijke rust en plezier. Ik leerde weer te voelen, emoties te hebben en te
uiten. Groepstherapie was niet het gemakkelijkste, maar het heeft me zo veel bijgebracht. Dankzij de
groepsleden besefte ik dat ik niet alleen was en dat ik op hen kon steunen om vooruit te gaan.

Ik ben blij dat iemand voor mij de deur van de afdeling eetstoornissen heeft opengedaan. Ik ben
tevreden dat ik er ben geweest en ik hoop dat nog veel meisjes zoals ik deze stap durven zetten. Er is
echt niets mis mee om hulp te vragen… Ikzelf zou niet aarzelen om weer even halt te houden in Tienen
als ik in de toekomst voel dat het weer de slechte kant opgaat. Hopelijk kunnen deze woorden het
duwtje geven waarop iemand zat te wachten. Je bent echt niet alleen!