Getuigenis:
'Een reflectie'

Opname in de “psychiatrie”! Bang, was ik…

Was dit niet nog erger dan een gevangenis? Nee, want al gauw merkte ik dat de begeleiding het beste
met me voorhad en met me praatte als met een “gezonde” persoon. Ik voelde me geen ziek patiëntje of
een nummertje. De regels en hun nut werden uitgelegd, zodat ik ze beter kon aanvaarden. Als er dan
toch iets niet mocht, was ik wel boos of verdrietig, maar dat werd begrepen en dat deed dan wel goed…

Tja, m’n veiligheid werd wel voor een stuk beknot, maar tenslotte is het een ziekenhuis en begreep ik
wel dat het voor mijn “eigen goed” en “tijdelijk” was. Wat me altijd zal bijblijven, is de groep. De steun
die ik ervan ontving, het begrip dat ik kreeg en de vriendschappen die ik er opbouwde. Echt waar, met
hen voelde ik me zeer sterk verbonden, anders dan bij m’n eigen “thuis”.

Doorheen de dag hadden we ook samen therapie. We kenden elkaar dus zeer goed. Samen
doorworstelden we psycho, ergo, spiegeloefeningen en de etensmomenten, enz. We zagen elkaar boos,
maar ook blij. We zagen elkaars verdriet en pijn, maar ook elkaars vreugde.

De behandelingen waren niet simpel en ik had echt veel moeilijke momenten, maar telkens wist ik dat
ik op mijn groepsgenoten kon rekenen. Ze aanvaardden me hoe ik was, zelfs als ik alleen wou zijn of
kwaad door de ruimte liep, enz. Ze probeerden er te zijn voor mij en me te begrijpen.
‘s Avonds was ik dan “vrij”. Ik mocht dan doen wat ik wou, dat kon gaan van “niksen” (wat ik wel
moest leren) tot zwemmen, knutselen, lezen… Ik vulde wel elke dag mijn dagboek in en daaraan had ik
veel. Ik kon het dan achteraf met mijn begeleiding bespreken en daaraan had ik veel. En de therapieën:
er zijn saaiere, en plezantere, maar de meesten zijn moeilijk, brengen veel gevoelens teweeg. Af en toe
werd er wel teveel gezocht achter iets, maar ja, dat nam ik er dan maar bij.

Het was een ingrijpende ervaring, leren dichter bij mezelf te staan, mijn verleden te verwerken en naar
de toekomst te kijken, om me te helpen bepaalde dingen in m’n leventje te veranderen, enz. Zonder de
groep en de begeleiding had ik het niet gekund!