50 jaar Hestia: “Bij Hestia kon ik opnieuw in mijn kracht staan. En gewoon mezelf zijn.”
In 2026 viert Hestia haar 50-jarig bestaan. Al een halve eeuw ondersteunt onze werking voor vermaatschappelijkte geestelijke gezondheidszorg mensen met een psychische kwetsbaarheid om hun eigen weg te vinden in de samenleving. Wat die ondersteuning in de praktijk betekent, vertellen Ken en Otto vanuit hun eigen ervaring. Voor Ken was Hestia een belangrijke tussenstap na een lange psychiatrische opname. Voor Otto was het een werkplek waar hij niet alleen anderen ondersteunde, maar zelf ook steun vond. Hun verhalen tonen wat herstelgerichte zorg kan betekenen, voor cliënten én medewerkers.
Opnieuw zelf de touwtjes in handen nemen
Toen Ken in augustus 2022 zijn opname in het psychiatrisch ziekenhuis Alexianen Tienen afrondde, voelde de stap naar zelfstandig wonen nog te groot. Na zeven maanden opname had hij al een intensief herstelproces doorlopen. Maar opnieuw zijn plaats vinden in de samenleving was een ander verhaal.
Ken: “Mijn vorige woonsituatie was helemaal misgelopen. Ik had jarenlang in verschillende cohousinggemeenschappen gewoond, maar samenwonen met anderen was door mijn psychische kwetsbaarheid niet altijd gemakkelijk. Na mijn opname wist ik dat ik nog niet klaar was om opnieuw alleen te wonen. Daarom ben ik een traject gestart in een doorgangshuis van Hestia.”
Daar leerde hij Otto kennen, die hem als begeleider ondersteunde.
Otto: “Onze job is eigenlijk om onszelf overbodig te maken. Bij Ken en de andere bewoners van het doorgangshuis ging dat behoorlijk snel. Jullie waren heel open en eerlijk, en gebruikten bewust de handvatten die jullie tijdens de therapie hadden gekregen. Als er iets misliep, maakten jullie dat bespreekbaar. Maar uiteindelijk deden jullie het allemaal zelf.”
Ken: “Ik heb inderdaad veel zelf gedaan. Het zwaarste werk op het vlak van mijn psychisch herstel was toen al gebeurd. Maar ik had er nood aan dat iemand af en toe meekeek. Tijdens die wekelijkse gesprekken met Otto kon ik vertellen wat mijn plannen waren en hoe ik mijn leven opnieuw op de rails wilde krijgen. Dat heeft me enorm geholpen.”
Herstelgerichte zorg als uitgangspunt
In het doorgangshuis van Hestia wonen mensen met een psychische kwetsbaarheid tijdelijk samen. Ze krijgen er ondersteuning om hun leven opnieuw vorm te geven en stappen te zetten richting meer zelfstandigheid.
Otto: “We vertrokken vanuit de verschillende levensdomeinen en keken samen met de bewoners naar hun doelen, krachten en mogelijkheden. Wat wil iemand bereiken? Wat lukt al zelfstandig? Waar is nog ondersteuning nodig? Het was niet de bedoeling dat wij hun leven gingen organiseren, maar dat ze zelf opnieuw de touwtjes in handen namen.”
Ken: “Wat ik heel sterk vond bij Hestia, was het respect dat ik kreeg. Niet alleen van Otto, Bibia en Tessa, maar ook van andere medewerkers. Ze begonnen mij echt als ervaringsdeskundige te zien. Ik voelde me daardoor enorm in mijn kracht gezet.”
“Als ervaringsdeskundige ben ik heel sterk bezig met herstelgerichte zorg. Mensen in hun kracht zetten, hen zelf keuzes laten maken en opnieuw zingeving laten vinden: dat is waar herstel voor mij om draait. De manier waarop Hestia werkt, sluit daar heel sterk bij aan. Veel mensen die aan zo’n traject beginnen, voelen zich nog niet sterk genoeg om opnieuw in de maatschappij te wonen of te werken. Dan betekent het ontzettend veel wanneer anderen wel in je mogelijkheden geloven.”
Herstellen op je eigen tempo
Voor Ken bleek de zoektocht naar een eigen appartement een moeilijke stap. Toch lukte het hem, met de nodige ondersteuning van Hestia.
Ken: “Ik had jarenlang met anderen samengewoond. Alleen wonen maakte me bang. Otto moedigde me aan, maar pushte nooit te hard. Ik wilde het ook echt zelf doen. Uiteindelijk vond ik een appartement en mocht ik iets langer in het doorgangshuis blijven om de overgang goed te kunnen maken. Otto is zelfs komen helpen verhuizen. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.”
Otto: “Ook na die verhuis bleef er ruimte voor begeleiding. Bewoners konden zelf kiezen of ze voor een gesprek naar Hestia kwamen of liever thuis afspraken. Die overgang naar zelfstandig wonen is een grote stap. Dan is het belangrijk dat iemand weet dat hij nog ergens terechtkan.”
Ken: “Intussen woon ik al drie jaar zelfstandig. Ik heb geleerd om dichter bij mezelf te komen en mezelf meer te respecteren. Vroeger had ik anderen of alcohol nodig om rust te vinden. Nu kan ik tevreden zijn met mezelf en genieten van de rust wanneer ik alleen ben.”
“Wat mij het meest geholpen heeft, is het besef dat ik mag herstellen op mijn eigen tempo. Ik hoef niet alles ineens op te lossen. De wereld mag bij wijze van spreken ontploffen, ik kan nog altijd stap voor stap vooruitgaan. Een hulpverlener kan je daarbij ondersteunen, maar die kan het werk niet in jouw plaats doen. Het is jouw leven, jouw herstelproces.”
Van eigen ervaringen naar anderen ondersteunen
Na een moeilijke periode waarin hij zijn werk en woonst verloor, zag Ken weinig toekomstperspectief. Tot een vriend hem erop wees dat zijn persoonlijke ervaringen misschien iets voor anderen konden betekenen.
Ken: “Voor mijn opname werkte ik bij DHL. Ik ervaarde veel werkdruk en vond weinig zingeving in mijn job. Ik voelde me gevangen en vroeg me af: is dit nu mijn leven? Door mijn opname kreeg ik een nieuwe kans. Ik had veel meegemaakt, maar misschien kon ik die ervaringen wel gebruiken om anderen te helpen.”
Ken volgde een eenjarige opleiding tot ervaringsdeskundige en ging vervolgens anderhalf jaar als vrijwilliger aan de slag. Vandaag werkt hij als betaald ervaringsdeskundige en deelt hij zijn herstelverhaal met patiënten, familieleden en andere geïnteresseerden.
Ken: “Het draait niet alleen om wat je tijdens een opleiding leert. Het gaat ook om wat je zelf hebt meegemaakt, hoe je daarover kunt vertellen en hoe je die ervaring kunt inzetten om anderen te ondersteunen. Wanneer patiënten mij achteraf vertellen dat ze iets aan mijn verhaal hebben gehad, doet me dat enorm veel plezier. Het is een eer dat ik vandaag iets kan betekenen met de ervaringen waarvan ik vroeger dacht dat ze mijn leven kapotgemaakt hadden.”
Ook Otto ziet de waarde van die getuigenissen.
Otto: “Bij Kwetsbaar Geklets, een voorstelling die we soms samen geven, komen vaak familieleden naar Ken toe. Zijn verhaal helpt hen om beter te begrijpen wat hun naaste doormaakt. Dat kan veel betekenen. Ik denk dat zulke getuigenissen ook voor jongeren heel waardevol zijn.”
Een plek waar ook medewerkers zich gedragen voelen
Niet alleen voor Ken, maar ook voor Otto betekende Hestia een keerpunt. Hij kwam er terecht nadat hij enkele jaren in de forensische psychiatrie in Bierbeek had gewerkt. Omdat zijn jonge kinderen veel zorg vroegen, ging hij op zoek naar een functie met daguren.
Otto: “Wat mij meteen opviel bij Hestia, was hoe ontvankelijk de sfeer er was. Je werd gedragen door je collega’s en kon heel open zijn. Ik zat op dat moment zelf tegen een depressie aan. Ik vond bij mijn collega’s de steun die ik nodig had om er weer bovenop te komen. Dat zegt volgens mij heel veel over hoe mensen hier met elkaar omgaan.”
“Bij Hestia moest ik geen rol aannemen. Ik kon begeleiding bieden vanuit wie ik zelf ben. Dat voelde heel natuurlijk. Het werk heeft voor mij eigenlijk nooit als werken aangevoeld. Je kon er open zijn, ook over je eigen moeilijkheden, zonder dat daar anders naar gekeken werd. Ik voelde me er echt op mijn plaats.”
Ken: “Dat merkte je ook als cliënt. De begeleiders keken niet alleen naar mijn kwetsbaarheid, maar zagen ook mijn mogelijkheden. Dat heeft mij enorm geholpen.”
Otto: “Die herstelgerichte visie zat heel sterk in de werking. En volgens mij hing dat ook samen met de cultuur binnen het team. Als medewerker voelde je zelf hoe belangrijk vertrouwen, openheid en ondersteuning zijn. Dan wordt het ook vanzelfsprekender om op die manier met cliënten om te gaan.”
Toch maakte Otto uiteindelijk de overstap naar het onderwijs, vooral om familiale redenen.
Otto: “De arbeidsvoordelen zijn aantrekkelijker en ik heb meer vakantie om bij mijn kinderen te zijn. Maar als ik bij Hestia dezelfde voorwaarden had gehad, was ik gebleven. Zonder twijfel. Het onderwijs geeft me ook voldoening, maar bij Hestia haalde ik nog meer energie uit mijn werk. Daar kon ik gewoon volledig mezelf zijn. Ik mis dat nog altijd en kijk met heimwee terug naar mijn job bij Hestia.”
De cirkel is rond
Vijftig jaar Hestia staat voor vijftig jaar mensen ondersteunen om hun eigen plaats in de samenleving te vinden. Voor Ken krijgt die opdracht een heel concrete betekenis.
Ken: “Na mijn opname zomaar opnieuw de maatschappij in stappen, was voor mij gewoon te moeilijk. Ik had die tussenstap nodig. Zonder Hestia was het mij waarschijnlijk niet gelukt, of toch zeker niet op de manier waarop ik het nu heb gedaan. Na een opname stopt de intensieve zorg vaak, terwijl mensen nog heel veel ondersteuning nodig hebben. Soms heb je iemand nodig die met je meekijkt hoe je opnieuw een leven opbouwt. Daar zou volgens mij veel meer in geïnvesteerd mogen worden.”
“Als ik al die moeilijke ervaringen niet had meegemaakt, stond ik vandaag misschien niet waar ik nu sta. Ik ken mezelf veel beter, sta sterker in mijn schoenen en vind mijn leven veel mooier dan vroeger. De moeilijke dingen die je meemaakt in je leven, kunnen uiteindelijk een kracht worden. Voor iedereen op een andere manier.”
Sinds kort werkt Ken ook als ervaringsdeskundige bij Hestia. Daarmee keert hij terug naar de plek die hem enkele jaren geleden hielp om opnieuw zelfstandig te worden.
Ken: “Eerst hebben de mensen van Hestia mij geholpen om opnieuw in mijn eigen kracht te staan. Nu mag ik zelf anderen ondersteunen in hun herstel. De cirkel is rond.”
Meer weten? Bekijk alle info over Hestia.