Heb jij het hart op de juiste plaats en wil je een waardevolle bijdrage leveren aan de samenleving? Dan vind je bij ons gegarandeerd een boeiende uitdaging als vrijwilliger!
Je komt terecht in een dynamische organisatie waar onze vrijwilligerswerking een onmisbare schakel vormt in de zorg voor onze bewoners, patiënten en cliënten. Als vrijwilliger in onze organisatie word je geapprecieerd voor je inzet.
Als vrijwilliger zijn er verschillende mogelijkheden binnen onze organisatie:
Je hebt enkele uren tijd vrij en wil die op een waardevolle manier inzetten, op basis van jouw talenten en interesses.
Vrijwilligers worden in onze organisatie meermaals per jaar in de watten gelegd: een eindejaarscadeau, een jaarlijkse uitstap met alle vrijwilligers en een jaarlijks etentje tijdens de week van de vrijwilliger. De dagen waarop je als vrijwilliger komt helpen, kan er voor jou ook een (gratis) maaltijd voorzien worden en heb je recht op kilometer vergoeding (vanaf 5 km).
De Alexianen Zorggroep Tienen is een organisatie in beweging. We spelen flexibel en efficiënt in op kansen en uitdagingen. We gaan voor kwaliteit van zorg en streven naar voortdurende verbetering van ons werk.
Samen, met respect voor iedereen en in dialoog, maken we onze gezamenlijke doelstellingen waar. We ontmoeten iedereen vanuit een open houding, en met de glimlach.
We zijn zowel actief in de geestelijke gezondheidszorg als in de ouderenzorg en bestaan uit de psychiatrische ziekenhuis Alexianen Tienen met een Psychotherapeutisch dagcentrum in Leuven, de woonzorgcentra Sint-Alexius, Huize Nazareth en Passionisten, en Hestia. Onze organisatie maakt deel uit van de Broeders van Liefde.
Siebert is sinds 2024 vrijwillig ervaringsdeskundige op de afdeling algemene psychiatrie 2 van het psychiatrisch ziekenhuis Alexianen Tienen. Hij begeleidt wekelijks verschillende patiëntengroepen, en geeft de sessies ‘van start met herstel’ en ‘schrijven’. Het vrijwilligerswerk voelt voor Siebert als thuiskomen. 👇🏻
“Sinds mijn tienerjaren heb ik een lange weg afgelegd. Ik ben blij dat ik van mijn kwetsbaarheid een kracht heb kunnen maken, en dat ik hierdoor mijn passie voor schrijven herontdekt heb.”
“Vanaf mijn puberteit werd ik erg gepest. Om hiermee om te gaan, paste ik mijzelf zodanig aan naar wat ik dacht dat er werd verwacht, dat ik op den duur niet meer wist wie ik was. Gamen was een uitlaatklep, maar ontaardde in een verslaving.”
“Bij AZT volgde ik de module voor gedragsverslaving, die ik als heel helpend heb ervaren. Ik blijf de gesprekken van deze behandelgroep volgen, omdat ze mij veel steun bieden. Na de ambulante module ging ik in de zomer van 2020 over tot een residentiële opname. Ik begon er ervaringen van mij af te schrijven, en deelde deze met andere patiënten. Zij bleken hiervan onder de indruk en vonden er ook steun in. Dit leidde ertoe dat de teksten in de groepssessies werden gebruikt.”
“Tijdens mijn opname merkte ik dat het people pleasing dat ik tijdens mijn jeugd als copingmechanisme gebruikte, voortkwam uit een passie voor zorgen voor anderen. Na mijn opname startte ik daarom met de opleiding ervaringsdeskundige, en in die functie kon ik onder andere bij AZT stage lopen.”
“Op dit moment ben ik 2 dagen per week als vrijwilliger terug te vinden op de afdeling algemene psychiatrie 2. Ik heb de functie de afgelopen maanden zelf kunnen uitbouwen, met de steun van een geweldig team. Vanuit mijn ervaring met eenzaamheid, verslaving en depressie en mijn passie voor schrijven kan ik patiënten steun bieden, en tegelijkertijd ook bepaald gedrag vertalen naar het team toe.”
“In dit werk kan ik mijzelf zijn, wat echt een verademing is, want lange tijd wist ik niet wie ik was of wie ik wilde zijn. De kracht van mijn kwetsbaarheid komt nu ten volle naar boven, zowel in mijn werk in het ziekenhuis, als in de schrijfprojecten die ik onderneem.”
De grootste kracht van AZT? Zonder twijfel onze medewerkers! Daarom zetten we ze graag in de kijker. 👇
Wendy Schepers vertelt waarom ze al 26 jaar met plezier bij AZT werkt. ❤️
“Het familiale is wat AZT voor mij speciaal maakt. Ook al zijn we de laatste jaren sterk gegroeid, toch blijft die familiale sfeer nog heersen. Komen werken voelt als thuiskomen in een veilige haven waar je jezelf kan zijn en waar je gesteund wordt als het privé wat minder gaat. Collega’s zijn als familie voor mij. Zoals in elke familie is het hier natuurlijk niet elke dag rozengeur en maneschijn. Maar net omdat we familie zijn, zorgen we voor elkaar en helpen we elkaar bij moeilijkheden. Als je op zoek bent naar verbinding en hier zelf ook op inzet, krijg je verbinding.”
“Die huiselijke sfeer dragen we ook over naar onze patiënten. De nood aan psychische zorg blijft alleen maar groeien in onze maatschappij. Mentale gezondheid geraakt meer en meer uit de taboesfeer, want iedereen merkt hoe cruciaal het is. Wij doen hier belangrijk werk, en het voelt goed om daar deel van uit te maken.”
Jolien Meijer van Putten startte haar loopbaan bij AZT als stagiair woon- en leefbegeleider bij WZC Sint-Alexius. Daar zette ze een kunstproject op poten, waarmee ze meteen haar passie voor creativiteit liet zien. Intussen werkt ze als creatief begeleider voor de hele zorggroep, zowel in de geestelijke gezondheidszorg als in de ouderenzorg. Vol enthousiasme vertelt ze over haar job:
“Als creatief begeleider wil ik mensen stimuleren in hun creativiteit. Dat klinkt misschien simpel, maar het heeft een diepe impact: kunst maken versterkt je eigenwaarde, helpt je om stress los te laten en zorgt voor verbinding. Dat proces kan je niet forceren; daarom schep ik een uitnodigend klimaat waar mensen zin krijgen om te creëren. Voor mij is kunst taal geven aan wat je niet kan verwoorden. Met een psychische kwetsbaarheid heb je daar nog meer nood aan, want onze gevoelswereld is groot en complex.”
“Bij AZT heb ik al verschillende kunstprojecten mogen opstarten en vormgeven. Zo is er de kunstklas Artinus voor mensen met een psychische kwetsbaarheid. Twee keer per week komen we samen om te creëren en daarover te reflecteren. Eén avond per week organiseer ik een open atelier, specifiek voor patiënten in opname. Het is geen therapie, dus mensen komen vrijblijvend langs. Binnen de ouderenzorg ben ik ook enkele initiatieven aan het opstarten, zoals de Crea-Club in WZC Sint-Alexius. Ik wil graag families stimuleren om met hun vader of moeder langs te komen en samen iets te maken. Het resultaat moet niet mooi zijn, maar wel waardevol: een blijvende herinnering.”
“Mijn ambitie is ervoor te zorgen dat mensen durven kijken naar de wereld van psychische kwetsbaarheid. Dankzij kunst kunnen ze dieper kijken en de achterliggende kracht zien. Ik droom van een reizende tentoonstelling over het hele land, als een soort mini-Guislain museum. Niet gewoon een visuele expo waar je even gaat kijken, maar een evenement met gedichten, muziek, interactie en verbinding. Ik heb altijd een hele waaier aan ideeën, en we zien wel wat uiteindelijk doorheen de trechter van de realiteit past.”
Jens Vandoorslaer startte bijna 1,5 jaar geleden als verpleegkundige op de afdeling verslavingszorg. Hij vertelt waarom hij koos voor een job bij AZT:
“Na het middelbaar wist ik niet meteen welke richting ik uit wilde. Na een jaar industrieel ingenieur besliste ik een heel andere weg op te gaan: verpleegkunde! Tijdens mijn studies voelde ik meteen een klik. Ik ben van nature verlegen en introvert, maar ik bloeide er helemaal open.”
“Tijdens mijn opleiding deed ik twee psychiatrische stages. Ik maakte kennis met de doelgroep verslaving en dat beviel me echt. Toen ik de vacature bij AZT voorbij zag komen, was het alsof alles op zijn plaats viel. Ik had al veel goede dingen gehoord over de organisatie, dus ik aarzelde geen moment om te solliciteren. Tijdens het sollicitatiegesprek met Leen, het diensthoofd, voelde ik al dat er veel belang wordt gehecht aan het welbevinden van medewerkers. Dat gevoel klopte helemaal: ik kreeg hier een warme ontvangst in een hecht team waar je volledig jezelf kan zijn met je eigen gekke kantjes. Ik stond er versteld van hoeveel vrijheid en vertrouwen ik meteen kreeg, met de nodige ondersteuning.”
“Het beeld over verslavingen klopt niet. Mensen denken dat je een keuze hebt en dat het een kwestie is van ‘karakter hebben’ om van een verslaving af te geraken. Maar zo werkt het helemaal niet. Als je het ongeluk hebt om geboren te worden met een aanleg voor verslaving en je hebt veel meegemaakt, dan snap ik heel goed dat je daarmee probeert te overleven. Hier proberen we niet enkel mensen van de verslaving zelf af te helpen, maar we helpen hen met het totaalpakket: huisvesting, familiegesprekken, enz. Als we hen zomaar zouden droppen in dezelfde situatie, dan is de stap naar herval snel gezet. Daarom geven we veel aandacht aan de thuissituatie van de patiënten.”
Eva Sas startte in december 2023 als ergotherapeut bij AZT. De ervaringen over haar eerste job deelt ze hier:
“Tijdens mijn studies ergotherapie moest ik stage lopen in de psychiatrie. Ik vond dat initieel best spannend, want ik had daar een bepaald beeld bij. Dankzij mijn stage is mijn blik echter helemaal veranderd: ik besefte dat patiënten in een psychiatrisch ziekenhuis heel normale mensen zijn met een psychische kwetsbaarheid. Dat was een enorm fijne stage, dus mijn interesse was gewekt om in de psychiatrie te werken.”
“Ik was dan ook heel blij dat ik bij de Alexianen Zorggroep Tienen kon starten. Ik werk 50% op de afdeling ouderenpsychiatrie en 50% in de mobiele equipe, een team binnen het psychiatrisch ziekenhuis dat inspringt om medewerkers te vervangen. Die wisselwerking van enerzijds op een vaste afdeling en anderzijds telkens ergens anders te werken, vind ik enorm boeiend!”
“Soms moet ik plots inspringen bij ziekte van een collega, dus dat vergt wel wat flexibiliteit en out-of-the-box denken. Ik doe daardoor ook dingen die buiten mijn discipline vallen, waardoor ik uit mijn comfortzone ga en heel veel bijleer. Intussen heb ik al op alle afdelingen van het ziekenhuis gewerkt, elk met hun eigen expertise en werking. Als starter is het heel interessant om van alles te proeven en te ervaren wat mij het meeste ligt.”
“Door mijn job bij de mobiele equipe heb ik mezelf al positief verrast. Vooraf had ik wat schrik of ik dit wel zou kunnen, en ik heb mezelf de afgelopen maanden al verbaasd over tot wat ik in staat ben. Ik vind het ook positief dat ik geregeld appreciatie krijg van patiënten, die dankbaar zijn voor wat ik doe. Daarnaast zijn de collega’s super: ook al werken we meestal op een andere afdeling, toch is de mobiele equipe een heel hecht team waarop je kan rekenen.”
